tag:blogger.com,1999:blog-39318664818265418662012-02-16T22:30:39.673+02:00Διηγήματα, παραμύθια και ποίηματα του Δημήτρη ΓραμμένουΔημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.comBlogger461100tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-49642258355134338102011-11-29T11:14:00.003+02:002011-11-29T11:18:58.484+02:00

Η Πριγκιποπούλα είχε πέσει σε μεγάλη κατάθλιψη. Δεν είχε διάθεση ούτε να διασκεδάσει, ούτε να φάει, ούτε να κοιμηθεί. Δε μιλούσε πια σε κανέναν. Μονάχα καθόταν με τις ώρες στο ψηλότερο παράθυρο του πύργου και χάζευε το μακρινό ορίζοντα. Ο Βασιλιάς είχε απογοητευτεί. Πριν λίγα χρόνια είχε χάσει τη γυναίκα του και τώρα η μονάκριβη κόρη του χανόταν κι αυτή μέρα με τη μέρα. Μέσα στην απελπισία του,

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-81582496996207518312011-07-24T16:29:00.003+03:002011-07-24T16:41:13.182+03:00

- Μαμά να σε ρωτήσω κάτι;- Ναι αγάπη μου.- Γιατί βαφτίζουμε τα μωρά;- Γιατί με αυτό τον τρόπο δείχνουμε πόσο πολύ τα αγαπάμε και πόσο σημαντικά είναι για μας.- Γιατί;- Γιατί έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Ότι αγαπάμε το βαφτίζουμε. Και όχι μόνο τα μωρά. Να, για παράδειγμα, στη γειτονιά υπάρχουν ένα σωρό αδέσποτες γάτες που δεν έχουν όνομα. Τη Χιονάτη όμως που ζει στην αυλή μας και την αγαπάμε,

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-73096301178551282162011-04-11T15:46:00.014+03:002011-04-11T17:04:17.181+03:00

Ανέβηκα ξεφυσώντας το τελευταίο από τα 999 σκαλοπάτια. Καλά μυαλά έχω κι εγώ. Μες στο κατακαλόκαιρο να σκαρφαλώνω ντάλα μεσημέρι τα ξεροβούνια, αναζητώντας τη φώτιση. Έλα όμως που δεν άντεχα άλλο να περιμένω. Άσε που δεν ήξερα και πόσο θα ζούσε ακόμα ο Γέροντας. Κανένας δεν ήξερε την ηλικία του – ούτε κατά προσέγγιση. Στο μόνο που συμφωνούσαν όλοι ήταν ότι ήταν πολύ – μα πάρα πολύ – γέρος (εξ ου

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-59093189069281329102010-04-10T21:42:00.007+03:002010-04-10T21:55:16.760+03:00

Μητρότητα (Ακρυλικο σε καμβά, Ανθή Στρατάκη)Έρχεσαι σε λίγο, όπου να ‘ναι φτάνεις.Μεγάλο το ταξίδι σου,κι όμως δεν έχεις κάνει βήμα.Από το τίποτα ξεκίνησες κι αγγίζεις τώρα τη ζωή.Τόσο τεράστια απόσταση,μα και μικρή συνάμα.Αποσκευή καμία δεν κρατάς,ούτε και δώρα που αγόρασες στο δρόμο.Δώρο σου το χαμόγελο,αποσκευή η ψυχή σου.Δεν ξέρω πως θα σου φανεί,μόλις η διαδρομή που έκανες τελειώσει.Ίσως –

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-4444941797931366752009-09-09T14:48:00.006+03:002009-09-18T13:23:04.964+03:00

Πηγή εικόναςΟ μικρός θεός έκοψε ένα μικρό κομμάτι πλαστελίνης και άρχισε να το πλάθει ανάμεσα στα χέρια του. Πρώτα έφτιαξε μια μεγαλούτσικη μπάλα και την ακούμπησε πάνω στο διάφανο πάτωμα. Μετά έφτιαξε μια μικρότερη και την τοποθέτησε με προσοχή πάνω στην πρώτη. Για να βεβαιωθεί ότι θα κολλήσουν μεταξύ τους, τις ζούληξε ελαφρά με τον αντίχειρα. Κάτω από την πίεση, οι δύο μπάλες πήραν ένα

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-80579651735128048912009-08-25T13:57:00.001+03:002009-08-25T14:11:27.491+03:00

Πηγή εικόναςΗ φωτιά διέσχισε ξυπόλυτη το δάσος τρέχοντας λες και κάποιος την κυνηγούσε. Όχι γιατί βιαζόταν. Απλώς βαριόταν αφόρητα. Μια ακαταμάχητη δύναμη μέσα της την έσπρωχνε να εξαπλωθεί ολοένα και πιο μακριά. Ήθελε να δει νέα πράγματα, να ζήσει καινούργιες εμπειρίες.Περνώντας από δέντρο σε δέντρο συνέχισε την ξέφρενη πορεία της, μέχρι που βρέθηκε μπροστά σε ένα ξέφωτο. Τα δέντρα απέναντί της

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-83056268887079144332009-06-04T23:17:00.004+03:002009-06-04T23:22:18.987+03:00

Πηγή εικόναςΜια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό υπόγειο. Μόνο που το υπόγειο αυτό δεν ήταν σαν τα άλλα. Το υπόγειο αυτό ονειρευόταν. Μα, θα μου πείτε τώρα, τι μπορεί να ονειρεύεται ένα υπόγειο; Ε, λοιπόν, πολλά και διάφορα. Αλλά για να καταλάβετε καλύτερα τα όνειρά του, θα πρέπει μάλλον να σας πω πρώτα δυο-τρία πραγματάκια γι’ αυτό.Το υπόγειο της ιστορίας μας ήταν ένα μικρό – όχι πάνω από

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-14771304380056000072009-04-24T12:33:00.005+03:002009-04-24T13:03:13.611+03:00

Πηγή εικόναςΟ σερ Χάρντινγκ κοιτάχτηκε στον κρυστάλλινο καθρέφτη με τη χρυσή σκαλιστή κορνίζα. Σήμερα φορούσε το αγαπημένο του τουΐντ κοστούμι που είχε κάποτε αγοράσει στην Μποντ Στριτ. Αυτό το κοστούμι έβαζε πάντα όταν επρόκειτο να συμβεί κάτι σημαντικό. Δίπλωσε ένα φρεσκοπλυμένο μεταξωτό μαντιλάκι στην τσέπη του πέτου και στράβωσε επιτηδευμένα το παπιγιόν του – ένα σωστό παπιγιόν ποτέ δεν είναι

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-35712992774918615392009-03-22T10:39:00.003+02:002009-03-22T10:41:48.248+02:00

Πηγή εικόναςΤα μικροκαμωμένα χεράκια πετάρισαν παιχνιδιάρικα λες και προσπαθούσαν να διευθύνουν μιαν αόρατη ορχήστρα. Ο βιαστικός Βοριάς σκόνταψε πάνω στην απρόσμενα τραχιά επιφάνειά τους και καθώς περνούσε ανάμεσα στα μαυριδερά τους δάχτυλα, άφησε ένα μακρόσυρτο παραπονεμένο σφύριγμα. Οι παλάμες κοίταξαν προς τον ουρανό. Μια ηλιαχτίδα από τη μακρινή Ανατολή τις είδε από ψηλά και, γεμάτη

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-32295100143983446862009-03-18T08:48:00.004+02:002009-08-24T11:35:22.288+03:00

Πηγή εικόναςΟι πρώτες αχτίδες του ήλιου χάιδεψαν το κορμί της. Μια χρυσόμυγα ήρθε και προσγειώθηκε στο μάγουλό της. Κούνησε το κεφάλι πέρα-δώθε για να τη διώξει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ένιωθε να πονά παντού. Ανασηκώθηκε και ξεφύσησε εκνευρισμένη. Η χρυσόμυγα πέταξε μακριά.Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο δύσκολο γινόταν το πρωινό ξύπνημα. Ίσως γιατί δεν είχε πια και πολλούς λόγους για να ξυπνά.

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-61557849383311592502009-03-09T22:42:00.012+02:002009-03-09T22:59:33.120+02:00

Πηγή εικόναςΚόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη… Έτσι ξεκινούσε η γιαγιά μου όλα της τα παραμύθια. Κι ύστερα, έπαιρνε το κουβάρι με την κόκκινη κλωστή από το καλάθι με τα ραφτικά και μου έδενε ένα φιογκάκι στο δείκτη του δεξιού χεριού. Όταν το παραμύθι τελείωνε, τραβούσε τη μιαν άκρη της κλωστής κι ο κόμπος λυνόταν αμέσως. Αυτό σήμαινε ότι ήταν ώρα για ύπνο. Είχε κάτι το μαγικό εκείνο το

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-21316345590929160902009-02-28T11:46:00.004+02:002009-08-24T11:36:09.740+03:00

Πηγή εικόνας– Μαμά, μαμά! Ένα αστέρι έπεσε στην αυλή μας!– Ριιιίκο, ακόμα ξύπνιος είσαι; Δε σου είπα να πας για ύπνο εδώ και μια ώρα;– Μα, μαμά…– Μαμούνια! Γύρνα αμέσως στο κρεβάτι σου κακομοίρη μου, αλλιώς αύριο δε θα σε αφήσω να πας να παίξεις με τους φίλους σου.– Δε με νοιάζει. Έτσι κι αλλιώς δε θέλω να πάω. Συνέχεια με κοροϊδεύουνε γιατί φοράω γυαλιά και γιατί από πάνω με λένε

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-48646501217389035692009-02-16T23:00:00.004+02:002009-02-16T23:10:05.959+02:00

Πηγή εικόναςΦως. Σιχαίνομαι το φως. Το φως είναι φυλακή. Το σκοτάδι ελευθερία. Μια μικρή κάμαρα πλημυρισμένη με φως μοιάζει κελί. Οι τοίχοι κλείνουν σα μέγγενη γύρω σου και σε πνίγουν. Το ταβάνι κρέμεται απειλητικά πάνω από το κεφάλι σου έτοιμο να σε κατασπαράξει. Οι ανακλάσεις σου πληγώνουν τα μάτια. Φρίκη. Αν κλείσεις όμως τα πατζούρια και τραβήξεις τις κουρτίνες, ο χώρος διαστέλλεται ώσπου ν’

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-76829449183114956212009-02-06T10:14:00.002+02:002009-02-06T10:17:02.485+02:00

Το πρώτο μου πειραματικό βιντεάκι!

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-45618173504194533982009-02-03T13:11:00.022+02:002009-08-24T11:36:55.260+03:00

Πηγή εικόνας«Καλημέρα Μπόρις!» μου φώναξε από μακριά το κορίτσι από τον πάγκο με τα καλλυντικά και κούνησε μ’ ενθουσιασμό το χέρι για να με χαιρετήσει. Εγώ απλά της έγνεψα σκύβοντας ελαφρά το κεφάλι, αφού και τα δυο χέρια μου ήταν πιασμένα. Μια ελαφρώς ξεχαρβαλωμένη πάνινη βαλίτσα στο ένα κι ένα διαφημιστικό σακ βουαγιάζ – προσφορά από κάποιο περιοδικό – στο άλλο.Έριξα μια βιαστική ματιά στο

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-2389490172086522312009-01-18T20:32:00.016+02:002009-08-24T11:34:47.522+03:00

Πηγή εικόνας(Σημείωση: Οι λέξεις που αρχίζουν με κεφαλαίο γράμμα - εκτός από τα κύρια ονομάτα - αποτελούν ταυτόχρονα την τελευταία λέξη μιας πρότασης και την πρώτη της αμέσως επόμενης)Θέλω να σας διηγηθώ μια Ιστορία, κάπως αλλόκοτη, μα πέρα για πέρα Αληθινή, όσο και το βιβλίο που αυτή τη στιγμή κρατάτε στα χέρια Σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος και να μη σας κουράσω με

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-23914817671710430342009-01-14T13:54:00.013+02:002009-08-24T11:39:54.773+03:00

Πηγή εικόναςΘέλω να έρθω μια νυχτιά,Την ώρα που το Τίποτα στα μάτια σου θα σβήνει,Κι όταν τα μαύρα σύννεφα σκεπάσουν τη σελήνη,Ρεσάλτο να κάνω στα όνειρά σου.Να τα οδηγήσω σε μέρη μακρινά,Εκεί που δεν τολμάς εσύ, ποτέ να ταξιδέψεις,Γιατί από παιδί, φοβάσαι να γυρέψεις,Αυτό που κάνει κάθε Πρέπει να δακρύζει.Μαύρη σημαία πειρατική,Στο μεσιανό θα ανεβάσω το κατάρτι,Τρελή πορεία θα χαράξω μες το

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-41007696631230439472009-01-05T15:23:00.009+02:002009-08-24T11:37:42.623+03:00

Πηγή εικόναςΣε μια έρημη σκοπιά,Κουμπωμένος ως τ’ αυτιά,Μ΄ ένα όπλο σκουριασμένο,Να φυλάω το πεπρωμένο.Είμαι άσκοπος σκοπός,Στο σκοτάδι δίχως φως,Θέατρο του παραλόγου,Άνευ λογικής και λόγου.Ψέμα και υποκρισία,Σαν με πόρνη συνουσία.Και μια πάγια διαταγή,Σαν πλαστή επιταγή.Είμαι άσκοπος σκοπός,Και του τίποτα φρουρός,Ένα κλάμα δίχως δάκρυ,Ένα νήμα δίχως άκρη,Μια καρδιά χωρίς αγάπη...Σημείωση: Το

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-29505385259209901712009-01-05T12:00:00.001+02:002009-01-06T12:22:34.538+02:00

Πηγή εικόναςΣε καιρό αλλοτινό και σε τόπο μακρινό,Μια νύχτα με φεγγάρι, που ’κατσε στραβά το ζάρι,Μελαγχόλησε η μοίρα, κι άρχισε να πίνει μπύρα.Τη ρουτίνα για να σπάσει και τις έγνοιες να ξεχάσει.Κι όπου αρχίζει να κεφίζει, μια ιδέα της καθίζει,Ιστορία να υφάνει, τέτοια που ο νους δε βάνει.Δίχως να καθυστερήσει, μην κι η έμπνευσή της σβήσει,Κάθεται στον αργαλειό της για να φτιάξει το πλεχτό

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-79794604047712393572009-01-02T23:58:00.004+02:002009-01-05T22:22:48.558+02:00

Καλλιτέχνης: Mayka Gonsalez– Στο σπίτι μου στη Βενεζουέλα έχω ένα πανέμορφο άλογο, είπε το κορίτσι. Μου το έκανε δώρο πέρυσι ο πατέρας μου για τα γενέθλια μου.– Άλογο; Τι είναι το άλογο; Ρώτησε όλο απορία το αγόρι.– Δε σε πιστεύω, είπε το κορίτσι σουφρώνοντας τα φρύδια και κουνώντας δεικτικά το δάχτυλο του. Στ’ αλήθεια δεν ξέρεις τι είναι το άλογο;– Αλήθεια, απήντησε το αγόρι. Πρώτη φορά ακούω

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-89531747672669607902009-01-02T23:55:00.003+02:002009-08-24T11:54:20.560+03:00

Το παραμύθι του κυρ-ΣταύρουΠηγή εικόναςΚάθε πρωί χειμώνα – καλοκαίρι, πολύ πριν ακόμη να φέξει, ο κυρ-Σταύρος έμπαινε στο μικρό βαρκάκι του, την «κυρά Μάρω» (από το όνομα της μακαρίτισσας της γυναίκας του) κι ανοιγόταν βαθιά στο πέλαγος για να απλώσει τα δίχτυα του. Και την αγαπούσε πολύ τη θάλασσα ο κυρ-Σταύρος, πιο πολύ κι από την ίδια του τη ζωή. «Είναι η μάνα όλων μας», του άρεσε να λέει,

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-38846808015379108972009-01-02T23:52:00.007+02:002009-08-24T11:54:38.180+03:00

Πηγή εικόνας«Άντε βρε Κωνσταντίνε, βούτα. Το νερό είναι φανταστικό», του φώναξαν οι φίλοι του κι άρχισαν τα μακροβούτια.«Εμ, είμαι λιγάκι κρυωμένος σήμερα», δικαιολογήθηκε αυτός. Θα καθίσω εδώ στο βραχάκι να κάνω πρόβα γιατί έχω συναυλία το βράδυ», συμπλήρωσε κι άρχισε να βγάζει πολύ δυνατές και απελπιστικά φάλτσες κορώνες.Μια μεγάλη πέτρα προσγειώθηκε στο ημίψηλο καπέλο του και το έριξε στο χώμα

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-51964441003488253712009-01-02T23:51:00.002+02:002009-01-05T18:10:03.706+02:00

Πηγή εικόναςΟ μικρός Σαλίγκαρος γλίστρησε αργά, αργά πάνω στο χορτάρι, που ήταν ακόμη υγρό από την πρωινή πάχνη. Σήμερα, είχε φορέσει το πιο καλό του καβούκι και πρόσεχε πολύ να μην το λερώσει.«Τι ωραία μέρα!», σκέφτηκε και τρεμόπαιξε τις κεραίες του με ικανοποίηση. «Έχω ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο και το ωραιότερο δώρο στον κόσμο. Είμαι σίγουρος ότι, απόψε το βράδυ στο χορό, η Πριγκίπισσα

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-37327561247018413132009-01-02T23:37:00.006+02:002009-01-14T17:56:48.519+02:00

Πηγή εικόναςΉταν ένα καρφί. Ένα απλό ατσαλένιο καρφί, πάνω σ’ έναν παλιό άδειο τοίχο. Κάποιος το κάρφωσε εκεί πριν από χρόνια και το ξέχασε. Δεν είχε καμία απολύτως χρήση ή ρόλο. Απλά υπήρχε.Πόσο πολύ ζήλευε τα υπόλοιπα πράγματα μέσα στο δωμάτιο. Όλα χρησίμευαν σε κάτι. Ακόμα και τα πιο άσχημα ή άχρηστα είχαν χρησιμοποιηθεί από κάποιον τουλάχιστον μια φορά. Αυτό ποτέ.Κάποια ατελείωτα, μοναχικά

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-10110621357438586942009-01-02T23:30:00.007+02:002009-08-24T11:55:54.638+03:00

Πηγή εικόναςΉταν απλώς ένα δάκρυ. Από χημικής απόψεως, τίποτα το σπουδαίο δηλαδή. Ένα καθαρό υγρό, λίγο αλμυρό, προϊόν αλκαλικής αντίδρασης που παράγεται από τις εκκρίσεις των δακρυϊκών αδένων των ματιών. Κι όσο για τη διάρκεια της ζωής του, τι να πει κανείς; Όπως θα το έθετε κάποιος μαθηματικός ίσως, ευθέως ανάλογη του μεγέθους του προσώπου πάνω στο οποίο κυλάει. Κι αυτό φυσικά υπό την

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-34657849966693691632009-01-02T23:29:00.003+02:002009-08-24T11:56:14.055+03:00

Πηγή εικόναςΉταν ένα παγάκι. Για την ακρίβεια, ήταν ένα μικρό παγάκι. Θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερο. Χώρος στην παγοθήκη υπήρχε πολύς. Απλά κάποιος είχε βάλει κατά λάθος λιγότερο νερό απ’ όσο έπρεπε. Και σα να μην έφτανε αυτό, είχε και μια τρύπα στη μέση!Βέβαια, αυτό δεν ήταν και τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο ζούσε στην παγοθήκη. Κυρίως γιατί δε φαινόταν και πολύ. Ή μάλλον, για να είμαστε

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-48328136813025923432009-01-02T23:19:00.002+02:002009-01-05T17:17:29.023+02:00

Πηγή εικόναςΜια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο μυθjavascript:void(0)ικό, ανάμεσα σε τέσσερις πελώριες κι αιώνια χιονισμένες οροσειρές, απλωνόταν η Εχθρική Κοιλάδα. Εκεί ζούσαν εφτά φυλές. Στο νότιο άκρο της κοιλάδας βρισκόταν ένας τεράστιος ογκόλιθος, ο οποίος ήταν τόσο ψηλός που έμοιαζε να τρυπά το ουρανό. Όλες οι φυλές πίστευαν ότι στην κορυφή αυτού του ογκόλιθου κατοικούσε ο ίδιος ο Θεός κι

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-15194984687716003952009-01-02T23:02:00.012+02:002009-08-24T11:53:29.925+03:00

Πηγή εικόνας- Χτες το βράδυ είδα ένα όνειρο, είπε το σκιάχτρο.- Συγνώμη, σε μένα μίλησες; ρώτησε ένα κοράκι που εκείνη τη στιγμή πετούσε ακριβώς από πάνω του.- Ναι, σε σένα. Θες να το ακούσεις;- Τρελός είσαι; Να σταματήσω στο χωράφι και να ΄ρθει ο αγρότης με την καραμπίνα του και να μου την ανάψει;- Α, μην ανησυχείς. Ο αγρότης λείπει. Έχει πάει στο παζάρι στην πόλη και θα γυρίσει μετά από μέρες.-

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-73749536775020310082009-01-02T22:06:00.005+02:002009-01-06T10:51:08.984+02:00

The story of the edelweissΠηγή εικόναςOnce upon a time, some thousands years ago, during a time period known as the Ice Age, the earth was still covered by thick ice. One night – pretty much like on any other night – it was snowing really hard on the top of one of the tallest mountains of the planet, which we now call the Himalayas. Millions of snowflakes were swirling like crazy in the cold air

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-78328492350461313742009-01-02T21:59:00.002+02:002009-08-24T11:48:20.171+03:00

Πηγή εικόνας«Λένε πως αν κλάψεις κάτω από το φεγγαρόφωτο, τα δάκρυα σου δε χάνονται, αλλά γλιστρούν απαλά πάνω στις αχτίδες του φεγγαριού, όπως τα μικρά παιδιά στην τσουλήθρα της παιδικής χαράς, και φτάνουν ψηλά, πολύ ψηλά, στο νυχτερινό ουρανό και γίνονται αστέρια - τα δικά σου αστέρια. Τ΄ αστέρια αυτά φωτίζουν το δρόμο σου στη ζωή και οδηγούν το κάθε σου βήμα.Κι εκεί ψηλά, αν κάποια στιγμή

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-83977426630943521572009-01-02T21:58:00.001+02:002009-01-02T22:01:21.686+02:00

- Ω Μεγάλε Διδάσκαλε, πες μου τι είναι πιο δυνατό, ο πόνος ή η γιατρειά του;- Εσύ τι λες;- Σίγουρα η γιατρειά, αφού μπορεί και νικά τον πόνο. Ναι, ναι αυτή λοιπόν είναι πιο δυνατή. Έτσι δεν είναι;- Η σκέψη σου, μικρέ μου Μαθητευόμενε, μοιάζει με μια μικρή νυχτοπεταλούδα που μαγεμένη από το σαγηνευτικό λίκνισμα της φλόγας του κεριού δε μπορεί να διακρίνει πια στο μακρινό ορίζοντα το αληθινό φως

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-19318104360507145912009-01-02T20:55:00.000+02:002009-01-03T00:04:51.568+02:00

Η δουλειά μου είναι μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη και κάθε πρωί ακολουθώ πάντα την ίδια διαδρομή. Δεν πηγαίνω από την εθνική γιατί μου φαίνεται πολύ απρόσωπη και ψυχρή, ενώ αποφεύγω τους κεντρικούς δρόμους γιατί έχουν συνήθως μποτιλιάρισμα και φασαρία. Προτιμώ να κατεβαίνω ως την παραλιακή και μετά να χάνομαι μέσα σε μικρά στενά και χαμένους παραδρόμους.Προς το τέλος της διαδρομής, οδηγώ

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-23840310149020869172009-01-02T20:53:00.001+02:002009-01-05T18:57:51.492+02:00

Πηγή εικόναςΟ Νίκος έσπρωξε με προσοχή την πόρτα του κήπου λες και φοβόταν μην τη σπάσει. «Περίεργο,» σκέφτηκε, «είναι ανοιχτή.»Πέρασε μέσα κι έκλεισε την πόρτα πίσω του, το ίδιο προσεχτικά όσο την είχε ανοίξει. Έκανε δυο-τρία διστακτικά βηματάκια στο πλακοστρωμένο δρομάκι.«Καλημέρα! Είναι κανείς εδώ;» ρώτησε χωρίς όμως να πάρει κάποια απάντηση.«Πολύ περίεργο,» σκέφτηκε. «Θα περίμενα να έχει ένα

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-21643812621958134962009-01-02T20:48:00.002+02:002009-08-24T11:46:52.800+03:00

Πηγή εικόναςΏρα να ετοιμάσω τη βαλίτσα μου. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να χρειαστώ τίποτα απ’ όλα αυτά που θα βάλω μέσα, αλλά πρέπει να τη φτιάξω. Μόνο έτσι θα σιγουρευτώ ότι θα φύγω. Όχι, αυτή τη φορά δεν κάνω πίσω.Τι ρούχα να πάρω; Δεν έχει σημασία. Αρκεί να τη γεμίσω. Μέχρι πάνω. Έτσι δεν κάνουν στις ταινίες αυτοί που πρόκειται να φύγουν για πάντα; Τι να πρωτοχωρέσει όμως κι αυτή η δόλια; Μια

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-85511293165495847122009-01-02T20:47:00.002+02:002009-08-24T11:43:51.443+03:00

Πηγή εικόνας«Για διάβασέ μας τι έγραψες Ελενίτσα», είπε η κυρία Αντιγόνη.Η Ελενίτσα σηκώθηκε αμέσως όρθια, κράτησε το μπλε τετράδιο ανάμεσα στα δυο της χεράκια και διάβασε με τρεμάμενη φωνή: «Η θάλασσα. Της μαθήτριας Ελένης Αναγνώστου. Η θάλασσα είναι γαλάζια και έχει πολύ νερό. Μέσα στη θάλασσα ζουν τα ψάρια. Τα ψάρια είναι νόστιμα και κάνουν καλό στα μάτια. Το καλοκαίρι η θάλασσα είναι ζεστή

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-85982236036563411292009-01-02T15:41:00.002+02:002009-01-05T22:20:46.276+02:00

Πηγή εικόναςΑχ! Γιατί να είμαι τόσο μόνη;Έλεγ΄ η μικρή ανεμώνη.Τι τους κάνω; Τι να φταίει;Μήπως είναι όλοι γκέι;Ήρθε πάλι καλοκαίρι,και δεν έχω ένα χέρι,ένα χάδι να μου δώσει,ούτε καν να με μουντζώσει...Μάλλον φταίει τ’ άρωμά μου,ίσως πάλι, τα μαλλιά μου.Λες να είναι το κοτσάνι,τα παπούτσια ή το φουστάνι;Είναι βέβαιο - κάτι έχω,που εγώ δεν το προσέχω,Μα όλοι το αναγνωρίζουνκαι γι’ αυτό δεν

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-9842160615381133222009-01-02T15:40:00.003+02:002009-08-24T11:44:40.491+03:00

Πηγή εικόναςΕίμαι κι απόψε μόνος μου και συ ΄σαι μακριά μου,αλλού είναι το σώμα μου, κι αλλού χτυπά η καρδιά μου.Όχι γιατί το διάλεξα, ούτε γιατί το θέλω,παρά μονάχα γιατί εσύ, φοβάσαι για το μέλλον.Μου λες ότι ο έρωτας με τηλεκάρτα μοιάζει,που όποτε βρισκόμαστε σιγά σιγά αδειάζει.Κάθε φιλί χρεώνεται, οι αγκαλιές κοστίζουν,χάνονται οι μονάδες μας και πίσω δε γυρίζουν.Δεν ξέρω εγώ μωράκι μου, αυτά

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-9665632228985757222009-01-02T15:39:00.001+02:002009-01-05T22:34:50.451+02:00

Πηγή εικόναςΠου να πηγαίνει τ΄ όνειρο, μόλις κάποιος ξυπνήσει,Ο έρωτας που να πετά, όταν κανείς χωρίσει;Κάποιοι λένε πως χάνεται, πως σβήνει και πεθαίνει,Κι ότι από την ουσία του, τίποτα πια δε μένει.Μα εγώ λέω δε χάνεται, παρά μονάχα αλλάζει,Γίνεται ανάλαφρος καπνός, που όταν σκοτεινιάζει,Πετάει ως τα σύννεφα και μπλέκεται μαζί τους,Σύννεφο γίνεται κι αυτός και παίρνει τη μορφή τους.Κι όταν ο

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-53651494985706428832009-01-02T15:38:00.001+02:002009-01-06T10:12:37.513+02:00

Πηγή εικόναςΧαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ,είμαι χαρούμενος και θέλω να στο πω.Ο κόσμος μου άλλαξε εκείνο το λεπτό,που μου ψιθύρισες γλυκά το σ’ αγαπώ.Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ,και σου σκαρώνω τραγουδάκι ερωτικό,με λόγια όμορφα και εύθυμο σκοπό,για να σου πω το πιο κρυφό μου μυστικό.Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ,και ταξιδεύω σ’ έναν κόσμο μαγικό,που ’ναι κρυμμένος σε δωμάτιο παιδικό,

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-71928547917537627672009-01-02T15:37:00.001+02:002009-01-06T10:19:36.052+02:00

Πηγή εικόναςΓύρισα από έξοδο κι είμαι σε αδιέξοδο,Έφαγα όλα τα ευρώ μ΄ ένα δίμετρο μωρό.Μα στην πρώτη ευκαιρία θα πουλήσω το G3,Φράγκα για να κονομήσω, στο μωρό να τ΄ ακουμπήσω.Κι ας φάω και ισόβια κι ακόμα παραπάνω,Για τέτοιο ατέλειωτο κορμί αξίζει να πεθάνω.Κι αν πάω στον παράδεισο και βρω τον Άγιο Πέτρο,Φωτογραφία θα κρατώ βγαλμένη με το μέτρο.Άμα τη δει να κολαστεί να φύγει από τις πόρτες,

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-33410697029959844642009-01-02T15:36:00.001+02:002009-01-06T10:25:35.341+02:00

Πηγή εικόναςΤριγυρίζεις στο νου μου, σαν πεταλούδα στο φως.Θέλω να΄ ρθω κοντά σου, αλλά είμαι τυφλός.Προσπαθώ να μαντέψω αυτό που νοιώθεις για μένα,Μα καλά μου το κρύβεις και τα έχω χαμένα.Βουτώ στο βυθό σου για να βρω απαντήσεις,Μα έχει μόνο κοχύλια και παλιές αναμνήσεις.Αχ, να μπορούσα για λίγο να σε έχω κοντά μου,Και να ζήσω μαζί σου τα πιο τρελά όνειρά μου.Σαν φωτιά στο σκοτάδι, σαν κραυγή

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-15068502773848138602009-01-02T15:35:00.003+02:002009-01-06T10:32:38.273+02:00

(Πρακτικές οδηγίες για τις φίλες του blog)Πηγή εικόναςΓια μελαχρινό αγόρι,Βρες φτερό από κοκόριΌχι όμως Αμερικής -Να ναι ελεύθερης βοσκήςΠάρε κότα αλανιάρα,Δυο δόντια από τσατσάρα,Και νερό ένα φλυτάζιΒάλτα μέσα σε καζάνιΜε μια πλαστική κουτάλα,Βάλε αλάτι μια στάλα,Και με ξύλινο πιρούνιΦτιάξε τρίμα από σαπούνιΆμα θες να είναι ψηλό,Φτιάξε κούκλα από πηλό,Κι άμα θες να ναι βαρβάτο,Πάρε τρίχες από

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-22685440472445619032009-01-02T15:34:00.002+02:002009-08-24T11:41:25.078+03:00

Πηγή εικόναςΠύργου σκοτεινό κελί,Μοιάζει απόψε η σκοπιά μου,Που ΄χουν μέσα φυλακίσει,Τη ζωή και τα όνειρά μου.Και τριγύρω μου η σελήνη,Ασημένια όλα τα βάφει,Μα εγώ στέκομαι ΄δω μέσα,Σκιάχτρο σ΄ άγονο χωράφι.Βασιλιάς μαρμαρωμένος,Της ανίας ο ιππότης,Να παλεύω με το χρόνο,Σαν μοντέρνος Δον Κιχώτης.Κι επειδή σπαθί δεν έχω,Ούτε ατσάλινη ασπίδα,Στην κωλότσεπη έχω κρύψει,Δυο τσιγάρα, μιαν ελπίδα.Έτσι,

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-70169333984956261192009-01-01T22:32:00.001+02:002009-01-02T23:23:02.513+02:00

(Παραδοσιακή αμερικανική συνταγή)Υλικά (για 1 πόλεμο μετρίου μεγέθους) 1 ζουμερή αραβική χώρα με πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου 1 σκουρόχρωμος πολιτικός, στρατιωτικός ή θρησκευτικός ηγέτης με γένι ή τουλάχιστον μουστάκι 3-4 ολόφρεσκα όπλα σε πειραματικό στάδιο που χρειάζεται να δοκιμαστούν μπόλικοι τόννοι μπαγιάτικα βλήματα, βόμβες και ρουκέτες που κοντεύουν να λήξουν 100 – 500 χιλιάδες

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-43283741428080429312009-01-01T22:10:00.001+02:002009-01-02T23:22:49.633+02:00

Το γράμμα ενός στρατιώτη (Έλληνα, Ιρακινού, Αμερικανού – δεν έχει σημασία) προς την κοπέλα με την οποία χώρισε πριν μερικές μέρες, περιμένοντας τους πρώτους βομβαρδισμούς, λίγες ώρες πριν λήξει το Αμερικανικό τελεσίγραφο.19 Μαρτίου 2003Έρχονται δύσκολες ώρες...Ο κόσμος απόψε δείχνει να πηγαίνει κατά διαόλου, μα εγώ, εδώ – στη σκοπιά – σκέφτομαι μόνο εσένα...Περίεργο πράγμα˙ την ώρα που όλα γύρω

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931866481826541866.post-81301964534804692202009-01-01T15:49:00.001+02:002009-01-06T11:21:39.751+02:00

Ποτέ μην εκνευρίζεις έναν συννεφογλύπτη… Πηγή εικόναςΤετάρτη 13 Αυγούστου. Ώρα 8:01 π.μ. Κεντρική είσοδος του μεγάρου της ΣΤ΄ Εφορίας Μεγαπόλεως.Άλλη μια αφόρητα ζεστή καλοκαιρινή μέρα στη Μεγάπολη. Αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς το πρωί, τα τσιμεντένια κτίρια και η άσφαλτος, ελλείψει και του παραμικρού σύννεφου στον καταγάλανο ουρανό, έχουν ήδη αρχίσει να ξεροψήνονται από τις καυτές αχτίδες του

Δημητρης Γραμμενοςhttp://www.blogger.com/profile/17448965895088950897noreply@blogger.com0